W testach wewnętrznych · Android
Mówi własnymi neuronowymi głosami, słyszy prosto na telefonie, pamięta, co o sobie opowiadasz, wybiera chwilę, żeby się odezwać — i gra z tobą w osiemnaście gier.
Wszystko poniżej już jest w aplikacji — żadnego „wkrótce”.
Neuronowe głosy dla rosyjskiego, angielskiego i polskiego powstają prosto na telefonie — z właściwym akcentem i intonacją. Szybciej, wolniej, ciszej — wystarczy poprosić: „mów ciszej” działa od razu, a potworek ma własną głośność, osobną od telefonu.
Mowa jest rozpoznawana na samym telefonie, nagranie nigdzie nie trafia — do czatu wpada tylko tekst. Ucho otwiera się przyciskiem albo zaraz po odpowiedzi w „rozmowie bez przycisków”: dwie nuty w górę przy otwarciu, dwie w dół przy zamknięciu. Bez słowa-klucza — bez naciśnięcia potworek nie włącza się nigdy.
Z czujników telefonu potworek wie, gdzie jest telefon — w kieszeni, w torbie, na stole, ekranem w dół — i czy idziesz, czy jedziesz. Z kieszeni nie odzywa się na głos z własnej woli: najpierw puka wibracją i czeka, aż telefon zostanie wyjęty. Ekranem w dół znaczy „cicho”. Odczyty czujników zostają w telefonie.
Zanim odezwie się z własnej woli, potworek przez jakieś trzy sekundy słucha, czy ktoś obok rozmawia: słów nie rozróżnia, dźwięku nie przechowuje ani nigdzie nie wysyła. Rozmawiają — czeka na przerwę. A gdy siedzisz w telefonie — słuchasz czegoś albo nagrywasz wiadomość głosową — swoje odkłada na wolną chwilę.
Potworek ma wyobrażony dzień: nocą sen, rano gimnastyka albo śniadanie, w dzień spacer lub drzemka, wieczorem ulubiony serial. Napiszesz po długiej przerwie — odpowiedź może zacząć się jednym zdaniem w tym nastroju. W pomocy nie przeszkadza to nigdy.
Fakty o tobie, dziennik i archiwum wszystkich rozmów — zapytaj „pamiętasz…”, a potworek poszuka. Wspomnisz o rozmowie o pracę — później zapyta, jak poszło; podasz urodziny mamy — co roku przypomni o życzeniach. Każdy fakt można poprawić albo zapomnieć.
Na telefonie — Gemma 4 od Google: ok. 3 GB, bez internetu, nic z rozmowy nie wychodzi. W chmurze — dostawca z twoim kluczem, domyślnie DeepSeek; tam trudniejsze pytania można przemyśleć przed odpowiedzią. Wybór — przy pierwszym poznaniu.
Rano — sen (z dostępem do zdrowia), pogoda, kalendarz i sprawy; w dzień — woda i rozciąganie; wieczorem — podsumowanie dnia. Ciche godziny są szanowane.
Lista spraw i przypomnienia o czasie albo według harmonogramu: „trzy razy dziennie”, „w dni robocze o 8:30”. Sprawa długo nieruszana — zapyta, jak idzie.
Budzik trafia do systemowego Zegara — zadzwoni, nawet gdy aplikacja jest wyłączona. Czyta kalendarz, dodaje wydarzenia głosem i uprzedza kwadrans wcześniej.
„Zapamiętaj, to mój dom” — i przypomnienie „kiedy wrócę do domu” zadziała prosto w progu. „Gdzie najbliższa apteka?” — prawdziwe miejsca, metry i link do trasy.
Teraz, dziś i jutro: temperatura odczuwalna, wiatr, szansa na deszcz. Rano — karta pogody prosto na ekranie potworka.
„Pokaż pandę rudą” — obrazek ląduje na czacie ze źródłem pod spodem, stuknięcie otwiera oryginał. Wyślesz zdjęcie — potworek obejrzy i odpowie (z mózgiem w chmurze).
Wiadomości, ceny, rozkłady: szuka, czyta strony i odpowiada na podstawie znalezionego. Czego nie wie — powie wprost. Test „nie jestem robotem” przechodzisz ty — potworek go nie omija.
Nastrój → radio internetowe, tytuł → utwór z darmowego katalogu. Spotify i innymi odtwarzaczami steruje bez kluczy — pauza, dalej, głośność — nawet przy zablokowanym ekranie.
Które aplikacje — wybierasz ty. Seria wiadomości zamienia się w krótkie streszczenie. Z kieszeni i torby, bez słuchawek, nic nie jest czytane na głos.
Imię, charakter i suwak humoru — od „bez żartów” po „żart w każdej odpowiedzi”. Wszystko głosem, w trakcie rozmowy.
„Nie mów mi rano o pogodzie”, „mów wolniej” — na czacie pojawi się karta z dwoma przyciskami i dopóki nie stukniesz, nic się nie zmienia. Od razu działają tylko „cicho” i „mów ciszej”.
Tylko po zalogowaniu: ukryty folder aplikacji, niewidoczny dla innych programów, siedem ostatnich kopii i jedna sprzed miesiąca. Nowy telefon — a potworek pamięta wszystko.
Te same twarze co w aplikacji, działają tutaj: mrugają, rozglądają się, zmieniają minę. Wybierz emocję — odpowiedzą wszystkie cztery naraz. W aplikacji dwukrotne stuknięcie w twarz otwiera jej stronę i tam się wybiera.
Zaokrąglone oczy z firmware — twarz, od której wszystko się zaczęło.
Jasne białko, źrenica z błyskiem, powieki i brwi. Patrzy prosto na ciebie.
Twarz z 32×16 „diod”; gdy mówi, usta zmieniają się w korektor.
Linie w duchu kaomoji: oczy-symbole, łza, żyłka złości, kropla potu.
Powiedz „zagrajmy w szachy” — a zamiast czatu pojawi się plansza. Ruchy palcem albo głosem; potworek komentuje, dopasowuje się do twojej gry i potrafi nauczyć od zera: „naucz mnie grać w…”. Wszystko jest pod przyciskiem „Umiejętności”.
NOWA GRAPrawdziwy trójwymiarowy świat z kostek — we dwoje z potworkiem albo w sieci: do ośmiu graczy w jednym świecie, każdy z własnym potworkiem. Potworek naprawdę gra razem z tobą: przynosi, stawia pochodnie, ostrzega i rozmawia — a na twoje słowo stawia domek, latarnię morską albo wiatrak, blok po bloku. Przetrwanie albo Tworzenie, wioski potworków-sąsiadów, arena na wyspach w pustce — i finał na Księżycu z Hani, białym wilkiem.
Strona gry →
NOWA GRAWyścig na nogach: Hani — biały wilk z księżycem i gwiazdką między oczami — kontra robopies z twarzą potworka na ekranie. Dwie strefy na kciuki: skok i wślizg. Osiem światów, od podwórka po Księżyc, memy na billboardach i nieskończony bieg po rekord.
Strona gry →
Silnik proponuje kilka dobrych ruchów, potworek wybiera ulubiony i czasem mówi dlaczego. Ruch można powiedzieć — „skoczek na f3”. „Naucz mnie” — od tego, jak chodzi każda figura.
Zasady rosyjskie: bicie obowiązkowe, pionek bije też do tyłu, damka chodzi na dowolną odległość. Ruchy głosem, podpowiedzi, cofanie — a zaczęta partia szachów poczeka.
Pole można nazwać — „środek”, „lewy górny róg” albo liczbą od jednego do dziewięciu. Uczciwie, ale nie bezbłędnie: im częściej wygrywasz, tym uważniej gra potworek.
Gra Rosji i Kaukazu, nie backgammon: piętnaście pionków z głowy, bez zbijania. Kości są uczciwe — siła potworka tkwi tylko w wyborze ruchu.
Pełny zestaw 28 kostek, zapas, zablokowana gra i partia do stu jeden. Kostkę można nazwać — „sześć-cztery”, „dubel szóstek” — albo położyć palcem.
Z przekazywaniem: 36 kart, atut pod talią. „Bij damą”, „biorę”, „przekazuję”. Twoich kart potworek nie widzi — tylko stół i odrzucone.
Pojedynek, nie kasyno: stawki w punktach, bank przechodzi na zmianę. „Jeszcze” — karta, „dość” — stop; oczko z dwóch kart płaci podwójnie.
Pięciokartowy dobierany, jeden na jednego: „czekam”, „podbijam”, „pas”, „wymieniam drugą i piątą”. Czasem potworek stawia ze słabą ręką — to blef, zgodny z zasadami.
Żelkowe klocki z oczkami spadają do szklanego słoika. Prowadzisz palcem, stuknięcie z lewej lub z prawej obraca, ruch w dół zrzuca — a pełny rząd pęka bąbelkami. Dziesięć poziomów i gra na rekord.
Pluszowy wężyk na filcowej macie, a zamiast głowy ekranik z żywą twarzą potworka. Jabłka, domek na końcu poziomu, trzy serduszka i przewijanie; dalej norki, kłębki włóczki, świetlik i noc.
Zamieniasz sąsiednie kamyki z oczkami — trzy w rzędzie pękają. Petarda, Krzyżyk i Tęcza; lód, łańcuchy, głazy i szkatułki w drodze do Serca góry. Podpowiedź tylko na prośbę.
Koraliki toczą się rynienką do robota-odkurzacza. Pokaż palcem — a potworek wystrzeli tam koralik; trzy w jednym kolorze lecą na naszyjnik, a po wygranej naszyjnik ląduje potworkowi na szyi.
Twoja paletka na dole, potworka — na górze, między wami mur z cegieł. Dziesięć poziomów: bonusy, bomby, mgła, portale — i boss na dziesiątym.
Autka z góry, palec to kierownica i gaz. Osiem torów — nawroty, deszcz, olej, noc, Grand Prix; fotofinisz w zwolnionym tempie i rekordy okrążeń.
Uproszczona piramida rosyjska: odciągnij palec od bili — linia pokaże kierunek, bila-duch punkt styku. Gra do ośmiu wbitych, remisów nie ma.
Jeden ząb boli i niczym się nie wyróżnia. Naciskacie na zmianę, każdy ma jednego jokera. Gdy myślisz, potworek żartuje i opowiada absurdalne historyjki — „łagodniej” albo „ostrzej” reguluje żarty.
Trener, nie gra: siedem poziomów, aż po procenty i kwadraty liczb kończących się na pięć. Długo myślisz — potworek podsunie sztuczkę do tego przykładu: „dziewięć to dziesięć bez jednego”.
Duże słowo na ekranie, potworek wymawia je osobnym angielskim głosem, a ty na głos mówisz znaczenie. „Na odwrót” — i role się zamieniają. Słowa trudnieją razem z tobą.
Ta sama lekcja, tylko słowa polskie i głos polski — ten sam pakiet głosowy co dla angielskiego, nic więcej do pobrania. Każdy język ma własny poziom i punkty.
Odłożona partia czeka pod przyciskiem „Umiejętności”.
Dzwoni budzik — potworek nie odpuści, dopóki nie wstaniesz, a potem opowie o śnie, pogodzie, kalendarzu i sprawach.
Wychodzisz z domu pieszo — pogoda i sprawy na dziś, z tego, co już wiadomo.
Telefon w kieszeni, pora na przypomnienie: najpierw puknięcie wibracją, potem słowa.
Jest coś do powiedzenia, ale obok ktoś rozmawia — potworek czeka na przerwę.
Wracasz do domu: powitanie — i „podlej kwiaty”, prosto w progu.
Podsumowanie dnia — i partia szachów. Przegrywasz — potworek gra łagodniej.
Telefon ekranem w dół — potworek milknie. A potem ciche godziny.
Wydrukowane w 3D ciałko z twarzą OLED, maleńką płytką XIAO w środku i Bluetoothem do telefonu. Twarz mieszka na biurku: emocje, karty pogody, minutniki — a przycisk na nim zaczyna rozmowę. Można też bez ciałka: wtedy potworek mieszka w całości w telefonie. Wydrukuj i wgraj własnego: firmware i modele to open source (MIT).
Aplikacja na Androida od Peter's Engineering z Polski: potworek, który mieszka w telefonie i naprawdę rozmawia. Mówi własnymi neuronowymi głosami po rosyjsku, angielsku i polsku, słyszy prosto na telefonie, pamięta, co o sobie opowiadasz, prowadzi sprawy i przypomnienia — i gra z tobą w osiemnaście gier, a do tego prowadzi trzy zajęcia: liczenie, angielski i polski.
Aplikacja jest teraz w testach wewnętrznych na Androidzie, wkrótce trafi do Google Play. Chcesz wiedzieć, kiedy wyjdzie? Napisz do autora: ceo@ptrs.ltd.
Wybór — przy pierwszym poznaniu. Na telefonie — Gemma 4 od Google: ok. 3 GB, bez internetu, nic z rozmowy nie wychodzi. W chmurze — dostawca z twoim kluczem API: domyślnie DeepSeek, a można też dowolnego zgodnego z OpenAI.
Tak, z mózgiem na telefonie: mowa jest rozpoznawana na samym telefonie, głosy też powstają na nim, a rozmowa nie potrzebuje sieci. Wyszukiwanie, obrazki, pogoda i radio łączą się z internetem, gdy o nie poprosisz.
Nie. Ucho otwiera się przyciskiem albo zaraz po odpowiedzi w „rozmowie bez przycisków”: dwie nuty w górę przy otwarciu, dwie w dół przy zamknięciu. Nie ma słowa-klucza — bez naciśnięcia potworek nie włącza się nigdy. Zanim odezwie się z własnej woli, przez jakieś trzy sekundy słucha, czy ktoś obok rozmawia: słów nie rozróżnia, dźwięku nie przechowuje ani nigdzie nie wysyła.
Osiemnaście gier: Kostki, Run Hani, run!, szachy, warcaby, kółko i krzyżyk, długa narda, domino, durak, oczko, poker, cegiełki we dwoje, wyścigi we dwoje, bilard, krokodyl-dentysta i cztery gry zręcznościowe — Tiutelka, Wężyk, Klejnociki i Koraliki, w których grasz ty, a potworek ci kibicuje. Do tego trzy zajęcia: liczenie w pamięci, angielski i polski. Ruchy palcem albo głosem; potworek dopasowuje się do twojej gry i potrafi nauczyć od zera.
Głos jest rozpoznawany na telefonie, dźwięk nigdzie nie wychodzi. Pamięć, sprawy i miejsca mieszkają w telefonie; kopia na Dysku Google jest opcjonalna i trafia tylko do twojego ukrytego folderu aplikacji. Z mózgiem w chmurze rozmowa trafia do dostawcy z twoim kluczem. Bez reklam, bez analityki, bez trackerów — szczegóły w polityce prywatności.
Nie. Bez ciałka potworek mieszka w całości w telefonie. Ciałko jest dla majsterkowiczów: obudowa z drukarki 3D, twarz OLED i płytka Seeed XIAO, połączenie z telefonem przez Bluetooth LE; firmware i modele to open source (MIT). Wszystko jest w instrukcji montażu.
Aplikacja jest teraz w testach wewnętrznych. Chcesz wiedzieć, kiedy wyjdzie, albo masz pytanie? Napisz do autora.
Zrobione z miłością w Polsce przez jednego inżyniera — i jednego małego potworka.
